Debaty sejmoweXIII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie polityki gazowniczej Polski i budowy gazociągu norweskiego

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo SPS-0202-4912/00 z dnia 26 października 2000 r., dotyczące interpelacji posłów Andrzeja Słomskiego i Władysława Adamskiego w sprawie polityki gazowniczej Polski i budowy gazociągu norweskiego, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów przedstawiam następujące wyjaśnienia.    Polityka dywersyfikacji źródeł zaopatrzenia Polski w gaz, którą obecnie realizuje rząd RP, została określona w przyjętych przez Radę Ministrów w dniu 22 lutego 2000 r. ˝Założeniach polityki energetycznej Polski do 2020 r.˝. Zgodnie z tym dokumentem istnieje konieczność poszukiwania nowych źródeł dostaw gazu z importu. Zróżnicowanie tych źródeł, rozumiane jako bezpośrednie infrastrukturalne połączenie z przynajmniej dwoma zagranicznymi złożami gazu ziemnego za pomocą rurociągów przesyłowych, przekraczających granice państwa, wymaga importu gazu również z Europy Zachodniej.    Zgodnie z umową z 5 maja 1999 r. w ramach tzw. małego kontraktu 0,5 mld m3 gazu norweskiego będzie dostarczane do Polski poprzez system gazociągów niemieckich do punktu odbioru w Zgorzelcu do 2006 r. Dostawy rozpoczęły się od dnia 1 października 2000 r.    Rozpoczęcie realizacji dostaw norweskiego gazu z ˝małego kontraktu˝ oraz wsparcie polityczne na szczeblu premierów obu krajów umożliwiły znaczne przyspieszenie prac związanych z wynegocjowaniem kontraktu handlowego z GFU/Statoil na dostawy do Polski 5 mld m3 gazu norweskiego nowym rurociągiem łączącym bezpośrednie norweskie złoża gazu na Morzu Północnym z polskim wybrzeżem w Niechorzu. W przypadku podpisania umowy handlowej na import gazu z Norwegii gazociąg do Niechorza będzie realizowany przez stronę norweską bądź konsorcjum zorganizowane przez stronę norweską.    Deklarację w sprawie dostaw gazu z Norwegii do Polski podpisali premierzy Polski i Norwegii w lipcu br. Zgodnie z deklaracją odpowiedni kontrakt na dostawę gazu zostanie podpisany do końca bieżącego roku. Rozmowy prowadzą upoważnione podmioty obu stron, tj. Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo SA oraz Statoil.    Zespół do spraw dywersyfikacji dostaw gazu, któremu przewodniczył pan minister Jerzy Kropiwnicki, ocenił, że gazociąg Bernau-Szczecin będzie stanowił zagrożenie dla realizacji ˝dużego kontraktu˝ i dlatego członek zespołu pan J. Szlązak poinformował PGNiG SA o ewentualnym wstrzymaniu podpisania umowy z firmą Ruhrgaz na przesył gazu norweskiego projektowanym gazociągiem Bernau-Szczecin. Minister gospodarki zaproponował jednak PHZ ˝Bartimpex˝ bezpośrednie rozmowy z PGNiG SA w celu dokonania analiz potrzeb rynkowych paliw gazowych i nawiązanie bezpośredniej współpracy obu stron w zakresie nowych inwestycji infrastrukturalnych.    Odnosząc się do kwestii dotyczących kosztów budowy gazociągu z Norwegii do Polski, pragnę poinformować, że w dniu 3 października br. przedstawiciele Polskiego Górnictwa Naftowego SA, norweskiej firmy Statoil, duńskiej firmy DONG podpisali protokoł o wspólnych pracach mających na celu zbadanie technicznych i handlowych aspektów budowy gazociągu Baltic Pipe, łączącego terytorium Polski i Danii, który mógłby być częścią bezpośredniego połączenia złóż norweskich z wybrzeżem Polski.    Do czasu zakończenia tych rozmów nie jest możliwa ocena kosztów budowy gazociągu i terminu zakończenia tej inwestycji.    Odnosząc się do kwestii dostaw gazu z Rosji do Europy Zachodniej i prowadzonych w tym temacie rozmów z Unią Europejską strona rosyjska poinformowała, że uzgodniono zasady utworzenia konsorcjum (Gazprom SA, Ruhrgas AG, Snam, Wintrshall) powołanego dla opracowania projektu budowy gazociągów dla dodatkowych dostaw gazu rosyjskiego do krajów Europy Zachodniej i ich późniejszej realizacji. Konsorcjum zamierza przeprowadzić rozmowy z Białorusią, Polską i Słowacją na temat udziału tych krajów w konsorcjum i zasad współpracy.    Mam nadzieję, że przedstawione informacje wyjaśnią wątpliwości zgłaszane przez panów posłów.    Z wyrazami szacunku    Minister    Janusz Steinhoff    Warszawa, dnia 15 listopada 2000 r.