Debaty sejmoweXIII Kadencja

Interpelacja w sprawie możliwości utrzymania produkcji w Cukrowni Wożuczyn

   Panie Ministrze! Cukrownia Wożuczyn leży w centrum zagłębia buraczanego, gdzie uprawą buraka cukrowego na ponad 6 tys. ha zajmuje się ponad 4 tys. plantatorów, uzyskując 300-350 ton surowca rocznie. Na ww. wielkość produkcji limit przyznany przez Krajową Spółkę Cukrową dla tej cukrowni wynosi tylko 180-190 tys. ton, tj. ok. 55% produkowanych w tym powiecie buraków cukrowych. Pomimo tak drastycznie ograniczonej produkcji Cukrownia Wożuczyn zaliczana jest pod względem wskaźników ekonomicznych do najlepszych w strukturze KSC.    Ze względu na przyznawane przez KSC niskie limity produkcyjne Cukrownia posiada niewykorzystane moce przerobowe. Całość uprawy buraka cukrowego znajduje się w promieniu ok. 25 km od Cukrowni, co wpływa bezpośrednio na niskie koszty transportu, a tym samym niski koszt jednostkowy produkcji cukru.    Jakość i wydajność surowca produkowanego na ziemiach pszenno-buraczanych powiatu tomaszowskiego jest jedną z najlepszych w kraju.    Cukrownia nie jest uciążliwa dla środowiska, zastosowane rozwiązania technologiczne stawiają zakład jako przyjazny dla środowiska.    Ze strony KSC brak jest propozycji alternatywnej produkcji dla obecnie pracującej w tejże cukrowni załogi.    Dodatkowo należy podkreślić, że w statystyce unijnej województwo lubelskie jest jednym z najbiedniejszych regionów w UE, a powiat tomaszowski ma wskaźniki zdecydowanie niższe od średniej wojewódzkiej. Likwidacja kolejnego dobrze funkcjonującego zakładu spowoduje jeszcze większy regres tego regionu.    Istotnym jest fakt, iż władze powiatu tomaszowskiego i pracownicy zakładu ewentualnie widzą dalsze utrzymanie produkcji cukru w Cukrowni z równoczesną produkcją alternatywną (np. biopaliwa) bez wygaszania produkcji.    Reasumując, proszę Pana Ministra o odpowiedź na pytania:    1. Czy istnieje możliwość potraktowania Cukrowni Wożuczyn jako docelowej i utrzymania w niej produkcji cukru?    2. Jakie parametry decydują o wytypowaniu cukrowni docelowych w makroregionie lubelskim, na jakim poziomie realizowane są te parametry przez Cukrownię Wożuczyn w porównaniu z innymi zakładami?    3. Na jakim etapie przygotowania jest plan alternatywnych możliwości zagospodarowania majątku oraz zasobów ludzkich dla powyższej Cukrowni?    4. Czy ewentualnie jest możliwość uwzględnienia w planach restrukturyzacyjnych KSC propozycji dot. utrzymania produkcji cukru w Cukrowni z równoczesną produkcją alternatywną (np. biopaliwa) bez wygaszania produkcji?    5. Jakie działania planuje podjąć Pan Minister, aby Cukrownia Wożuczyn nie podzieliła losu wygaszonej Cukrowni Rejowiec, gdzie ze 175 pracowników tylko 54 znalazło zatrudnienie, a majątek nie został zbyty do dnia dzisiejszego i ulega degradacji?    Z poważaniem    Posłowie Beata Mazurek,    Tomasz Mirosław Dudziński i Sławomir Zawiślak    Warszawa, dnia 18 lipca 2006 r.