Debaty sejmoweXIII Kadencja

Interpelacja w sprawie polityki państwa wobec osób w wieku poprodukcyjnym

   Jak wynika z danych Głównego Urzędu Statystycznego, w 1998 r. ludność w wieku poprodukcyjnym stanowiła w Polsce 14,2% ogółu obywateli (ponad 5,5 mln osób). Oznacza to wzrost w stosunku do roku 1990 (11,8%) o średnio 0,2% rocznie. Od roku 1999 przewiduje się dynamikę starzenia się społeczeństwa na poziomie 0,3-0,4% rocznie. Po roku 2010 możemy się spodziewać, że ludzie starsi będą stanowili ok. 18% ludności Polski. Jest to naturalny efekt ograniczenia liczby przedwczesnych zgonów w wyniku wysokiego wzrostu gospodarczego i poprawy warunków życia, jakie miały miejsce w ostatnich latach. Pomimo iż obecny rząd robi wszystko, aby tę tendencję zatrzymać, zmniejszając chociażby realną wartość świadczeń emerytalnych, przy jednoczesnym znacznym podniesieniu kosztów utrzymania i opieki zdrowotnej, problem ˝zestarzenia się˝ polskiego społeczeństwa może się okazać w najbliższych latach bardzo dotkliwy.    Wydaje się, że już dziś warto się zastanowić nad rolą starego człowieka w społeczeństwie, w życiu publicznym, a także nad rolą państwa w opiece nad ludźmi starymi. W USA, krajach skandynawskich i Beneluksu, gdzie odsetek ludzi starych w wielu poprodukcyjnym sięga 15-17%, pracodawcy coraz częściej dochodzą do przekonania, że odsuwanie ludzi starszych na margines jest marnotrawieniem kapitału społecznego. Prowadzi się szeroką dyskusję nad sposobami przygotowania ludzi starych do pełnienia pewnych funkcji społecznych, zapewnienia odpowiedniego leczenia i opieki. W Japonii organizuje się zajęcia i pracę w zespołach rodzinnych, grupach osiedlowych, a także indywidualne.    W Polsce mimo forsowania przez ugrupowania rządzące ˝polityki prorodzinnej˝ i katolickich wzorców zachowania obserwuje się coraz mniejszy szacunek dla osób starszych oraz spychanie ich na margines życia społecznego. Zamyka się kluby seniora, brak funduszy na domy spokojnej starości, za przeciętną emeryturę trudno jest zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe, nie wspominając już o zapewnieniu jakiejkolwiek dodatkowej pomocy.    Panie premierze, czy rząd koalicji AWS-UW widzi potrzebę stworzenia narodowego programu dla ludzi starych? Programu, który by tworzył system opieki dla osób w wieku poprodukcyjnym, obejmującego lokalne służby medyczne oraz organizacje uruchamiające aktywność emerytów, określającego materialne standardy emerytów na odpowiednim poziomie, racjonalizującego zatrudnienie, przedstawiającego rozwiązania dla 2 mln emerytów na wsi itp.?    Czy rząd zamierza podjąć jakiekolwiek działania mające na celu zagospodarowanie potencjału, jaki spoczywa w ludziach starszych w wieku poprodukcyjnym?    Poseł Izabella Sierakowska    Lublin, dnia 17 maja 1999 r.